Πολλοί είναι εκείνοι που χρησιμοποιούν το ενδεχόμενο της συνταξιοδότησης ως αστείο, θέλοντας να τονίσουν ότι τα ηλικιακά όρια έχουν αυξηθεί κατά πολύ. Σε σχέση με το παρελθόν, είναι πλέον σχεδόν σαν άπιαστο όνειρο η συγκέντρωση των απαραίτητων ενσήμων για να βγει κάποιος στη σύνταξη. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες, οι οποίοι έχουν συντελέσει σε αυτή την κατάσταση. Ορισμένοι από αυτούς είναι εύκολο να αλλάξουν και να βελτιωθούν με την πάροδο του χρόνου. Άλλοι πάλι φαντάζουν παγιωμένοι.

Πρώτα απ’ όλα, οι Έλληνες πολίτες φαίνεται ότι μπαίνουν στον εργασιακό στίβο πολύ αργότερα από την ηλικία που ίσχυε για τις παλαιότερες γενιές. Κύριος λόγος για αυτά τα νέα δεδομένα είναι φυσικά η εξειδίκευση, μέσα από την εκτενέστερη επιμόρφωση που λαμβάνουν πλέον περισσότεροι νέοι. Δεν μπορεί κάποιος να περιμένει ότι ένας πλήρως καταρτισμένος επαγγελματίας θα ξεκινήσει την εργασία του από τα 18 έτη. Αντιθέτως, θα πρέπει να ξοδέψει αρκετά περισσότερο χρόνο στην επιμόρφωσή του.

Εκτός από τη μόρφωση, ένας ακόμη παράγοντας που επηρεάζει την συγκέντρωση ενσήμων είναι και η ανεργία. Φυσικά και είναι ανέφικτο να συγκεντρώσει ένας μακροχρόνια άνεργος τα απαιτούμενα ένσημα, έτσι ώστε να συνταξιοδοτηθεί σε μία ηλικία που παλαιότερα θεωρούνταν ο μέσος όρος. Όμως, ακόμη και μέσα από την ενίσχυση της εργασίας, δεν είναι λίγες οι φορές που περιγράφονται συνθήκες ελλιπούς κάλυψης ενσήμων ή ακόμη και μη δηλωμένης εργασίας.

Τέλος, οι επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν με τη σειρά τους αποτρεπτικούς παράγοντες ως προς τη συνταξιοδότηση. Στη σύγχρονη κοινωνία, οι πολίτες καλούνται να εργάζονται για περισσότερα χρόνια μέχρι να βγουν σε σύνταξη. Επομένως, στην Ελλάδα η όποια αναντιστοιχία υπήρχε πρέπει να καλυφθεί ανάλογα.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο η συνταξιοδότηση να χαρακτηρίζεται ανέφικτη. Όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που συμβιβάζονται με το ενδεχόμενο να μη συνταξιοδοτηθούν ποτέ στη ζωή τους, γεγονός που αντικατοπτρίζει την εν γένει αμφισβήτηση στους κοινωνικούς θεσμούς.