Στην Ελλάδα πολύ συχνά ακούγεται ως κατηγορία η ύπαρξη πολλών συνταξιούχων. Σίγουρα στο παρελθόν υπήρξαν χρονικές περίοδοι, όπου πολλοί έβγαιναν σε σύνταξη σε νεαρή ηλικία. Αυτό συνέβαινε όμως σε συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων. Κυρίως στο δημόσιο τομέα, υπήρχαν ευνοϊκές διατάξεις που έδιναν την ευκαιρία στους εργαζομένους να συνταξιοδοτηθούν αρκετά νωρίς. Στον ιδιωτικό τομέα, από την άλλη μεριά, κάτι τέτοιο αποτελούσε την εξαίρεση στον κανόνα.

Ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο είναι ότι οι συνταξιούχοι πλήρωναν τις απαιτούμενες εισφορές τους στο ακέραιο. Ως εκ τούτου, στα ασφαλιστικά ταμεία υπήρχαν μεγάλα αποθεματικά. Τα αποθεματικά αυτά δημιουργήθηκαν, επειδή τα άτομα που εργάζονταν κάλυπταν όλες τις ανάγκες και περίσσευαν χρήματα ως κεφάλαιο. Μετά τα σκάνδαλα σε σχέση με την αξιοποίηση (ή μάλλον την εκμετάλλευση, πιο σωστά) των αποθεματικών, αυτά τα πλεονάσματα πλέον δεν υφίστανται.

Στον αντίποδα, η σημερινή κατάσταση στο ασφαλιστικό είναι εκ διαμέτρου διαφορετική. Οι συντάξεις πολύ συχνά δεν καλύπτονται, καθώς οι ασφαλιστικές εισφορές είναι πολύ μικρότερες από το παρελθόν. Εφόσον πλέον το εργατικό δυναμικό της χώρας δεν είναι αρκετά διευρυμένο, είναι φυσικό οι ασφαλιστικές εισφορές να είναι πενιχρές. Σαν αποτέλεσμα, τα ασφαλιστικά ταμεία όχι μόνο δεν αποταμιεύουν, αλλά παρουσιάζουν διαρκώς ελλείμματα.

Συνεπώς, μήπως οι συνταξιούχοι δεν είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη; Μήπως αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της; Εκτός από τις πολυετείς εισφορές που απέδιδαν στο κράτος, αποτελούν και μια μεγάλη ένεση στην οικονομία ποικιλοτρόπως. Για να κινηθεί η τοπική οικονομία, απαιτούνται πόροι. Οι συνταξιούχοι διαθέτουν τέτοιους σταθερούς, αν και μειωμένους πόρους. Ως αποτέλεσμα, έχουν τη δυνατότητα να ενισχύουν μέσω των αγορών τους την οικονομία.

Οι διαρκείς μειώσεις λοιπόν σε μισθούς και συντάξεις, αν και βραχυπρόθεσμα δείχνουν να συμμαζεύουν την κατάσταση οικονομικά, στην πραγματικότητα δυσχεραίνουν τα πράγματα. Δεν πέφτει χρήμα στην οικονομία, ώστε να μπορέσει να ορθοποδήσει. Η συρρίκνωση των εξόδων δεν οδηγεί πουθενά, χωρίς την απαιτούμενη αύξηση των εσόδων για το κράτος. Γι’ αυτό το λόγο, λοιπόν, η λύση στο ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι η συνεχιζόμενη λιτότητα και οι διαρκείς περικοπές.